Het hersengedragmodel is een model dat de traploze verandering van het ontwaken vanuit coma in vijf stadia in beeld probeert te brengen voor verpleegkundig gebruik. Zoals de peuter geleidelijk in een kleuter veranderd en we nooit exact kunnen aangeven wanneer dat omslagpunt daar is, kunnen we ook nooit exact aangeven wanneer iemand van de ene in de andere staat van ontwaken overgaat. We kunnen wel de karakteristieken definiëren van de stadia en het proces van de verandering leren observeren.

Een traploze verandering van de ene situatie naar de volgende situatie kunnen we opvatten als een metamorfose: een geheel van logisch met elkaar samenhangende gebeurtenissen of feiten. De situatie op een zeker moment heeft dan een logische samenhang, relatie of verhouding met de vorige situatie waar het uit voort komt, maar geen oorzaak-gevolg relatie. Ook in een actuele situatie of staat kan dit aan de orde zijn. We noemen zo’n situatie ook wel een fenomeen. De realiteit van het fenomeen krijgt haar gestalte in de samenhang van alle relevante feiten onderling, die in die situatie aan de orde zijn. Het geheel is meer dan de som der delen.

De logische samenhang van waarneembare gegevens, feiten of gebeurtenissen tot een geheel wordt dan hetgeen we willen aantonen, en dat is in geen enkel geval een oorzaak-gevolg relatie. Aangezien het aantonen van een oorzaak-gevolgrelatie de heilige plicht is van het wetenschappelijke onderzoek, lijkt de validatie van het hersengedragmodel met een wetenschappelijke studie dan ook niet haalbaar.

Werken vanuit het hersengedragmodel betekent dan ook dat we niet uit zijn op analytische begripsvorming, maar dat we juist uit zijn op dynamische beeldvorming. De studie van hersengedrag en het hersengedragmodel leidt dan ook niet zozeer naar een analyse, het uiteen rafelen van feiten tot op zich zelf staande delen. Het leidt veeleer tot de synthese, het met elkaar in verbinding brengen van zo veel mogelijk relevante feiten: wat feiten met elkaar van doen hebben en hoe feiten met elkaar een logisch samenhangend geheel vormen, dat we als een beeld kunnen leren ‘lezen’.

Het dynamische verwijst naar het gegeven dat de samenhang van gegevens continu aan verandering onderhevig en altijd tijdelijk is. Het maakt individualisatie mogelijk. Dit in tegenstelling tot het statische karakter van wetenschappelijke wetmatigheden die hoegenaamd als altijd geldig verondersteld worden en onveranderlijk zijn, wat leidt tot generalisme.

De research die op dit moment gaande is, heeft tot doel het hersengedrag als een fenomeen coherent en consistent in beeld te brengen en het bestaande model te valideren vanuit de feiten waarmee de stadia tot gestalt verschijnen. Research vindt plaats binnen Artes-Sophiae en we hanteren daarbij een fenomenologische onderzoekscyclus.

Wil je meer weten over het onderzoeksproject of wil je weten of deze onderzoeksmethode ook voor jouw praktijk van nut kan zijn? Neem dan contact op.